Langliggers

5.50 uur..tuuuuut,tuuuuut, arrgg de wekker gaat. Ik spring direct uit mn bed, anders val ik weer in slaap. Dagdienst vandaag, gebruikelijke ochtend riedeltje en hup de auto in op naar mijn werk. Aangekomen in het ziekenhuis kleed ik me om en drink ik samen met collega’s nog een kopje koffie voordat onze shift begint. We verdelen de patiënten, erg veel langliggers op de afdeling (langliggers zijn ic patiënten die al erg lang op de ic liggen en eigenlijk maar niet beter worden, ze zetten 2 stappen vooruit, 3 achteruit, 2 vooruit, 1 achteruit etc). Zorgen voor dit type patiënten valt mij zwaar omdat het perspectief zo ontzettend uitzichtloos is. Zo vaak weet ik al weken dat deze patiënt het ziekenhuis naar alle waarschijnlijkheid niet gaat verlaten, maar toch gaan we nog ‘even’ door omdat er ergens een klein sprankeltje hoop blijft bestaan of omdat de familie er nog niet aan toe is om afscheid te nemen.

We verdelen de patiënten en gaan naar onze collega’s van de nachtdienst toe om de overdracht te ontvangen. De patiënt waarvoor ik vandaag zorg ligt al 65 dagen op de IC. Een aantal maanden geleden onderging deze patiënt een grote buikoperatie waarbij de maag en een daaraan vast zittende tumor verwijderd werd, helaas heeft deze patiënt als complicatie van de operatie nu al 65 dagen een infectie die maar niet weg wil gaan. Deze infectie is ontstaan in het materiaal wat na de buikoperatie is geplaatst door de chirurg om de buik weer goed te kunnen sluiten. Door deze ontsteking is de aanvankelijke wond weer open gegaan en ligt de patiënt met een open buik in bed, door de infectie is hij erg ziek; hoge koorts, beademingsbehoeftig en hij krijgt medicijnen om de bloeddruk enigszins op pijl te kunnen houden. Ik loop na de overdracht de kamer in en zie een moedeloze zieke patiënt in bed liggen die zelf niet eens zijn vingers kan bewegen van de verzwakking in zijn spieren welke veroorzaakt is door de maanden lange bedrust die hij heeft. Meneer is compleet afhankelijk van mij, de beademingsmachine, infusen, voedingspomp en kan werkelijk niets zelf. Zelfs aangeven wat hij wel en niet wil lukt hem niet meer, hier is hij te ziek voor. De infectie speelt inmiddels al zo lang dat er mijns inziens uitzichtloos lijden is ingetreden. Ondanks alle therapieën blijft meneer koorts houden en wordt hij maar niet beter.

Ik begin mijn assessment zoals ik deze altijd begin, ik kijk mijn patiënt na, luister naar zijn longen, observeer zijn kleur, huid, is hij warm/koud, zijn er veel oedemen, hoor ik nog darmgeluiden, loopt de sondevoeding die we hem geven goed door etc. Vervolgens start ik met de verzorging. Met warme doekjes worden IC patiënten vaak gewassen, ik kan niet om de enorme wond heen die op zijn buik te vinden is, ook deze moet verzorgd worden. Ik heb zelden zoiets gezien, de huid van de buik en het vetweefsel staan helemaal open, ik kijk aan tegen een geïnfecteerde wond welke niet chirurgisch meer te behandelen is omdat de infectie zich helemaal verspreid heeft met alle andere organen in de buik en het buikvlies. Ik zie en uitstulping (stukje darm) en daarin een gangetje (fistel) waar een slijmerige substantie uit komt. Ergens onderaan de wond bungelt een stoma, maar omdat de hele buikwand open is hangt het stoma er maar een beetje bij en loopt de ontlasting die deze produceert zo huppake de wond in! Onbegonnen werk, zo goed en zo kwaad als ik kan probeer ik de wond helemaal schoon te maken en probeer ik het stoma zo af te plakken dat er geen ontlasting de wond in kan lopen, helaas een bijna onmogelijke opgave. Nadat ik de wond verzorgd heb en meneer gewassen is aan de voorkant van zijn lichaam is het tijd hem te draaien, het bed te verschonen en om zijn rug en billen te wassen. Samen met een collega moet ik dit doen, meneer kan zelf geen spier meer bewegen dus wij moeten hem dmv het bed te kantelen en hem te bewegen op zijn zij draaien, dit lijkt hem pijn te doen want hij vertrekt zijn gezicht. Wanneer hij goed op zijn zij ligt kan ik goed naar de stuit kijken waar ook 3 grote diepe vieze wonden zitten (doorligplekken), door het lange in bed liggen zijn deze ontstaan ondanks de wisselligging die wij hem elke 3-4 uur geven, dag in dag uit. De wonden op zijn stuit verzorg ik ook en ik draai hem vervolgens weer terug op zijn rug. Ik zie dat hij ook donkere plekken heeft op zijn heupen van het op zijn zij liggen. Er is dus geen plekje meer op zijn lichaam waar hij niet beschadigd is van het liggen. Omdat hij zo ziek is, is het herstellend vermogen van het lichaam ook niet meer wat het was, niets lijkt te genezen ondanks de vele therapieën en behandelingen die er ingezet zijn.

De rest van de dag houd ik mij met name bezig met het toedienen van medicijnen, verzorg ik meneer, verschoon ik zijn tracheostoma, verzorg ik de wond en het stoma in de buik nog 3 keer omdat het blijft lekken, geef ik hem wisselligging en voer ik allerlei controles uit. Weer 39.8 graden koorts ondanks de antibiotica die hij krijgt, zo gaat het al weken lang, we komen maar niet vooruit qua mobiliseren en het bestrijden van de koorts en de infectie. Wanneer ik overdraag aan de late dienst hou ik een raar gevoel over aan deze dag. Wat heb ik nou bijgedragen aan het welzijn van deze patient? Die zelf niets meer kan inbrengen, geen spiertje meer kan bewegen en die maar ziek blijft, een beetje gelaten verlaat ik mijn werk.. ik hoop dan maar dat ik hem in iedere geval zo comfortabel mogelijk heb kunnen houden gedurende de dag want aan echte genezing heb ik helaas niet bij kunnen dragen.

 Dit is geen echte casus maar een verhaal gebaseerd op casussen die ik regelmatig tegen kom in mijn werk. 

 

Een opname op de Intensive Care

“Elk uur worden in Nederland negen à tien ernstig zieke mensen op een intensive care opgenomen. 80 procent van deze tachtigduizend patiënten per jaar overleeft en gaat een lange en moeizame periode van herstel tegemoet. Steeds duidelijker wordt dat het overleven van kritieke ziekte een grote kans geeft op blijvende lichamelijke, cognitieve en psychische schade”.
Bron: http://www.medischcontact.nl/nieuws/laatste-nieuws/artikel/post-ic-syndroom-wordt-niet-herkend.htm

De intensive care, het woord zeg het eigenlijk al, intensieve zorg. Wat houdt het nu eigenlijk in als je daar plots klaps opgenomen moet worden? Op vele IC’s komen patiënten na een grote ingrijpende operatie kortdurend herstellen, tenminste dat is de bedoeling. Door vele mogelijke complicaties die er op de loer liggen kan het woordje kortdurend soms helemaal weg gelaten worden. Andere patiënten komen op de intensive care na een reanimatie of omdat ze bijvoorbeeld een zeer heftige infectie hebben, of na een groot ongeluk of bij verergering van een chronische aandoening en zo zijn er nog tal van andere redenen waarom iemand een opname op de IC nodig heeft om te kunnen overleven.

De definitie van intensive care is als volgt: “Intensieve zorg of intensive care (afgekort tot ic) is een onderdeel van de geneeskunde dat is gespecialiseerd in de behandeling van patiënten met levensbedreigende aandoeningen”.

De IC-patiënt wordt gedefinieerd als: “Een patiënt met een of meer acuut bedreigde of verstoorde functies, waarbij continue monitoring noodzakelijk is en behandeling van een in potentie reversibele aandoening kan leiden tot herstel van vitale functies”.

Zoals in de definities te lezen valt kom je dus alleen op een intensive care terecht als het echt niet goed met je gaat. In bijna alle gevallen zou een onthouding van een IC opname lijden tot de dood. We kunnen tegenwoordig in de medische wereld steeds meer maar er bestaan nog steeds geen wonder middelen om een mens oneindig in leven te houden. Nu komen we op de IC van heden wel een heel eind en door al deze technieken en machines vind ik dit lang niet altijd een waardig leven voor de patiënt. Doordat de machines hun werk zo goed doen wordt er helaas vaak valse hoop gegeven, ik krijg dan vragen als: ‘Maar deze bloeddruk is toch best heel goed?’ Of, ‘hij heeft helemaal geen koorts meer, dat is toch een goed teken?’ De waarden die familie en naasten op de monitor zien zijn ‘gemanipuleerd’ door medicijnen en andere middelen die wij de patiënt geven. Daardoor lijkt een bloeddruk soms best goed maar is deze in werkelijkheid helemaal niet goed als je het medicijn weg laat. Wat ik hiermee wil zeggen is dat we patiënten in sommige gevallen letterlijk in leven houden en met al die medicijnen en machines het lichaam de tijd geven om te herstellen en het dan weer zelf op te pakken. Dit lukt meestal maar soms ook niet.

475786049.jpg
Mooie cijfers, maar hoe komen we aan deze waarden?

Al deze behandelingen gaan niet zonder horten en stoten. Vanaf het moment dat iemand ziek in bed komt te liggen verzwakt het lichaam met de dag. De kans op infecties wordt met de dag groter en de geestestoestand van de patiënt gaat met de dag achteruit wanneer er geen herstel plaats vindt. Nee een IC opname is geen pretje, sterker nog het is verschrikkelijk, helaas in sommige gevallen noodzakelijk maar er blijft altijd de keuze om het niet te doen.  Niet naar de IC? maar dan gaat hij/zij dood. Het is hard maar lieve mensen aan elk leven zit een einde. Machines, medicijnen, de beste dokters en verpleegkundigen gaan en kunnen dit niet veranderen. Hoeveel we ook van de ander houden, hem of haar eeuwig in leven houden kan gewoon niet. En dan vind ik het in sommige gevallen waardevoller iemand een ‘mooie’ dood te gunnen (thuis in eigen omgeving met familie en vrienden om hem/haar heen, pijnvrij), dan een dood veroorzaakt door het uitzetten van de machines en de medicijnen, inclusief alle infusen en katheters die in iemand zijn lichaam zitten wanneer hij/zij op de IC ligt.

Ik vind informatie als deze essentieel voor iedereen om te weten. In mijn ideale wereld zou iedereen op de hoogte zijn over wat een IC opname nou echt inhoudt. Er zijn zoveel redenen waarom iemand IC zorg nodig heeft, van een ongeluk tot chronische ziekte die steeds erger wordt tot een geplande operatie. In het geval van de geplande operatie kun je je als patiënt en familie goed laten voorlichten door het behandel team, waarom moet je naar de IC? wat zijn de complicaties die op kunnen treden? etc. Zorg dat je goed op de hoogte bent van alle risico’s.  Als je een ongeluk hebt gehad is er geen tijd om je voor te bereiden op een IC opname en gaat het vanaf het moment van het ongeluk om leven of dood, als chronisch zieke en vooral ook familie en naasten van de chronisch zieke heb je wel de tijd om je eens af te vragen wat een IC opname voor jou in zou houden en of je dat überhaupt wilt. Stel je hebt een ernstige long aandoening en kunt op een gegeven moment niet meer zelf ademen, wil je dan de rest van je leven aan een beademingsmachine liggen? Ik zie het helaas te vaak dat mensen opgenomen worden op een intensive care en door het vele doorbehandelen overlijden aan machines en slangen ipv een waardige dood thuis te hebben. Ze hebben dan misschien 2 maanden langer geleefd maar vraag niet hoe. Vooral als familie en naaste zijnde is het ook heel belangrijk om te weten wat de wens is van je naaste of familielid.

Mijn vader is een chronisch vaat patiënt en wij hebben thuis al vele malen dit soort gesprekken gehad. Zijn lichaam is te zwak om een eventuele IC opname te overleven, daarom hebben we afgesproken dat hij niet gereanimeerd wil worden en niet naar de IC wil als zijn toestand op een dag ernstig verslechterd. Wordt hij dan helemaal niet meer behandeld? Ja wel maar tot op zekere hoogte. Wanneer 1 of meerdere orgaansystemen in zijn geval gaan falen betekent dit dat het lichaam op is, het heeft in zo’n geval geen zin om deze functies over te nemen omdat de kans op herstel nihil is, het zou alleen maar een grote lijdensweg worden.  Het allerbelangrijkste vind ik dat iemand niet lijdt tegen zijn of haar zin/wil in. Wanneer iemand duidelijk aangeeft tot het gaatje te willen gaan om voor zijn leven te vechten (en deze persoon is goed voorgelicht over wat dit inhoudt), zou ik de laatste zijn die zegt dat je moet stoppen. Maar zo vaak zijn issues als deze nooit besproken en komt het uiteindelijk op de familie neer moeilijke keuzes te maken in naam van de patiënt (de patiënt kan op momenten als deze zelf vaak niks meer inbrengen omdat deze in slaap is of veel te zwak is of in de war is). Een besluit tot staken of doorgaan van een behandeling gebeurt in Nederland op medische gronden. Als de dokter van mening is dat de behandeling compleet zinloos is wordt de behandeling gestaakt, maar het helpt een hoop te weten wat de wens van de patiënt zelf is. Een dokter zou langer doorgaan (ook als dit in mijn ogen al zinloos is) wanneer hij een familie tegenover zich heeft staan die het woord stoppen niet eens wil horen. Wanneer familie al aangeeft dat de patiënt ooit heeft aangegeven niet onnodig te willen lijden of als een kastplantje door het leven te moeten is het besluit de behandeling te staken en de patiënt waardig te laten overlijden vaak een stuk makkelijker. Het komt helaas de laatste tijd steeds vaker voor dat familie boos wordt als het woordje ‘staken’ van de behandeling valt, alsof het onze schuld is. Mensen die goed voorgelicht zijn snappen dat er aan elk leven een eind zit, mensen die boos worden zien dit ergens niet in. Ze worden boos uit emotie, dat weet ik, emotie omdat ze degene die ze lief hebben niet willen verliezen, maar ergens is dit egoïstisch. Ga zelf maar eens in dat bed liggen, je spieren zo verzwakt dat je niet meer kunt bewegen, dat alles pijn doet, dat de verpleegkundige je elke 2-3 uur moet draaien omdat je anders doorlig plekken krijgt (en helaas krijgen patiënten waar geen hoop meer voor is deze dan vaak alsnog omdat het lichaam geen kracht meer heeft voor genezing), aan een beademingstube of tracheo-stoma (gaatje in je keel waarover je beademd wordt), met infusen in je armen, niet wetende waar je bent, met waanbeelden en hallucinaties door de medicijnen en het ziek zijn, piepjes om je heen waar je niets van begrijpt, een opgezwollen lichaam omdat je zoveel vocht nodig hebt etc.

IMG_0935
Je ziet door de bomen het bos niet meer, of is het door de lijnen en de machines de patiënt niet meer?

nazorg-intensive-care-moet-uit-de-kinderschoenen
Hierboven een link naar een goed en relevant artikel.

Hoofd boodschap van dit bericht: verdiep je in wat een intensive care opname inhoudt en vraag je af wanneer jij het zinvol acht of niet, doe dit ook met familie vrienden en naasten zodat je van elkaar op de hoogte bent wat ieders wil is.  Doe dit zodat wij als artsen en verpleegkundigen kunnen handelen vanuit de wil van de goed voorgelichte patiënt.

Stof tot nadenken

Als Ic verpleegkundige raad ik iedereen aan deze documentaire te kijken en na te gaan denken over moeilijke onderwerpen als deze. vroeg of laat krijgen we allemaal te maken met verlies, ziekte en ziekenhuisopnames. Wees voorbereid, wat houdt het überhaupt in om op een intensive care te liggen, om gereanimeerd te worden etc. en stel jezelf de vraag wil ik dit wel?? Zorg ook dat je van je naasten en familie weet wat hun wensen zijn wanneer dingen als deze gebeuren, wanneer het eenmaal mis gaat kun je het diegene niet meer vragen en kom je misschien voor moeilijke besluiten te staan. Handelen vanuit de WIL van de patient welke goed voorgelicht is over de gevolgen van reanimatie, een IC opname is het beste wat we kunnen doen als naasten en medici.

Hieronder nog een artikel om eens door te lezen. Wanneer je niet geïnformeerd bent over zaken als deze en geen idee hebt wat het allemaal inhoudt en wat de wil is van je naaste/vriend/familielid, is het heel moeilijk te dealen met ziekte en dood (wat het natuurlijk sowieso is). Het is heel begrijpelijk dat je je naaste/vriend/familielid niet wilt verliezen maar is het niet egoistisch om hen te laten lijden omdat wij ze niet kwijt willen? Omdat het voor ons zelf te moeilijk is de dealen met verlies gaan we soms maar door en door ten koste van de patient. Ik zou zo graag meer bewustwording creëren. De medische wereld kan tegenwoordig zoveel maar lang niet altijd in het voordeel van de patient. In plaats van iemand een ‘mooie’ dood te gunnen, thuis met familie, sterven er veel mensen aan machines en lijnen op een IC en geloof me dat is geen fijn plaatje. Als hier nooit eerder over gesproken is met elkaar hoe kun je dan de wensen vervullen van degene die op sterven ligt of die heel ernstig ziek is?

http://www.kevinmd.com/blog/2016/07/family-said-everything.html?utm_content=buffer4b335&utm_medium=social&utm_source=facebook.com&utm_campaign=buffer

Kick off

fb_img_1486197292947Vandaag heb ik de voorpagina van de Telegraaf gehaald! Ik ben 2 jaar geleden naar Abu-Dhabi vertrokken om daar te gaan werken als IC verpleegkundige. Het bedrijf wat mij geholpen heeft met de hele sollicitatie procedure is FlexMix, een tijdje geleden werd mij gevraagd of ik een stukje wilde schrijven over mijn ervaringen in Abu-Dhabi wat ik gedaan heb en wat nu op hun website staat. De journaliste van de Telegraaf heeft citaten gebruikt uit dit stuk en zo kwam ik vandaag in de Telegraaf terecht.  Ik merk dat ik het leuk vind informatie te delen over mijn ervaringen daar en als IC verpleegkundige in het algemeen. Ik heb een sterke mening over het medisch zinloos doorbehandelen van patiënten en ik erger mij vreselijk aan het feit dat patiënten en familie vaak niet goed voorgelicht worden over wat hen te wachten staat bij medische keuzes die zij soms moeten maken. Via deze blog ga ik proberen vraagstukken als deze verder te analyseren en geef ik graag mijn (professionele) mening hierover.

Bijgevoegd het stuk over Abu-Dhabi wat ik geschreven heb voor FlexMix.

Hoi! Mijn naam is Willemijn Kroes en ik ben 3 jaar geleden in aanraking gekomen met Flexmix. Ik heb in september 2014 mijn IC opleiding afgerond in het UMC Urecht en dat was het jaar waar de banen in Nederland voor IC verpleegkundigen gek genoeg even niet voor het oprapen lagen. Ik had al vaker gereisd en een aantal maanden in het buitenland gewerkt en gezien het gebrek aan banen in Nederland kreeg ik de kriebels weer zo’n buitenlands avontuur aan te gaan. Via een collega in het UMCU kreeg ik de tip eens op flexmix.nl te kijken en zo geschiede! Ik las daar het verhaal over Abu-Dhabi, een nieuw ziekenhuis, arbeidsvoorwaarden die te mooi klinken om waar te zijn en altijd zon! Ik moest eerlijk gezegd eerst eens even goed opzoeken waar Abu-Dhabi nou precies lag maar toen ik las dat het maar een uurtje rijden van Dubai was kon ik mij het al wat beter voorstellen allemaal. Ik ben me gaan verdiepen in het land en ben op gesprek gegaan bij Leo Jenster. Net zoals vele anderen had ik ook mijn vooroordelen over een Arabisch land als Abu-Dhabi, Moet ik dan geen hoofddoek op? Mag ik wel auto rijden? Worden vrouwen daar niet respectloos behandeld? Voel je je niet ‘gevangen’ in de cultuur daar? Na wat research en het gesprek met Leo begon ik steeds enthousiaster te worden. Hoofddoek? hoeft echt niet tenzij je daar zelf voor kiest vanuit geloofsovertuiging, niet auto rijden? Het is nergens makkelijker een auto te huren of te kopen als in Abu-Dhabi (ook als vrouw), strenge cultuur waar niks mag? Ik heb nog nooit zoveel feestjes gehad en zoveel gratis versnaperingen als in Abu-Dhabi, kortom een crazy world. Toen ik had besloten ervoor te gaan was Leo inmiddels ook in het UMCU geweest om daar een kleine lezing te geven over Abu-Dhabi, ik was erg enthousiast geraakt en vertelde over mijn nieuw te beginnen avontuur aan iedereen die het maar wilde horen. Al snel volgden er meerdere collega’s die ook met Leo gingen praten en gingen solliciteren als verpleegkundige in Cleveland Clinic Abu-Dhabi (CCAD). Na het sturen van een sollicitatiebrief en CV vonden er gesprekken plaats in Amsterdam, dit werd erg Amerikaans aangepakt en na het gesprek had ik werkelijk geen idee of ze wel met me door wilden (mijn engels was op dat moment nog een stukje minder). Gelukkig hoorden we die zelfde dag al dat ze ons alle 5 wilden hebben en kon de echte voorbereiding beginnen. Onderschat het papierwerk niet, alles moet vertaald worden, je moet stempels halen bij de overheid, bij de ambassade etc. Maanden lang zijn we bezig geweest met papierwerk doorsturen naar Leo die het vervolgens weer doorstuurde naar CCAD. Uiteindelijk ben ik in november 2014 vertrokken naar Abu-Dhabi, wat een spanning en wat staat je te wachten. Het ziekenhuis was op dat moment nog niet open voor patiënten, het was in volle voorbereiding om geopend te worden. De eerste 5 maanden hebben we dan ook geen patiënt gezien en hebben we ons vooral bezig gehouden met scenario’s oefenen, patiëntenkamers gereed maken, de voorraadkasten inrichten, trainingen, protocollen lezen en schrijven, zorgpaden opstellen etc. In april/mei 2015 zijn de eerste patiënten gekomen en is het ziekenhuis officieel geopend. Het is een start -up organisatie dus verwachten dat alles in een keer goed gaat is een illusie. Het zorgmodel is met name Amerikaans met hier en daar invloeden van de arabische cultuur. Je krijgt ook speciale trainingen over de omgang met de emigratie en de VIP en Royal patiënten. Al met al is Abu-Dhabi voor mij een hele mooie leerzame ervaring geweest. De manier van zorg verlenen en omgang met familie wijkt zeer af van hoe het er in Nederland aan toe gaat, zoals ik al eerder zij het zorgmodel is heel anders en je werkt met ongeveer 52 nationaliteiten samen die allemaal anders zijn opgeleid dan jij. Dit kan soms voor frustraties zorgen. Over het algemeen vind ik dat wij als Nederlandse verpleegkundigen ver boven de rest uit steken qua kennis en kunde. Het is gek om van een omgeving te komen met gelijkgestemden naar mensen die alles op een andere manier doen. Juist hierdoor heb ik veel geleerd. Eerlijk is eerlijk, na 2 jaar merkte ik dat ik qua werk niet heel veel uitdaging meer kon vinden in CCAD en heb ik besloten terug te gaan naar Nederland.
Het leven buiten het werk in CCAD is ook een verhaal apart. De arbeidsvoorwaarden (lees je inkomen) is geweldig en dat ga je nooit ergens anders nog verdienen. Daarnaast hoef je niet te betalen voor je huisvesting, geen verzekeringen etc. kortom de enige vaste lasten die je hebt is eventueel een (huur)auto en je telefoonrekening, that’s it, de rest mag je allemaal zelf houden en in je eigen zak steken en dat is heel erg fijn. Het leven in Abu-Dhabi is uiteraard een stuk duurder dan in Nederland maar dat is niet erg aangezien je er ruim naar verdiend. Ik heb samen met vrienden en collega’s daar veel gereisd, erg veel gefeest en heel veel leuke dingen gedaan. Het Expat leven nodigt enorm uit om elke vrije dag iets leuks te gaan doen, strand, shoppen, beachclubs, feestjes, uit eten (ik ben nog nooit zoveel uit eten geweest als in Abu-Dhabi), huis feestjes bij collega’s en ga zo maar door. Veel mensen komen alleen naar Abu-Dhabi toe en daarom zoekt iedereen elkaar op voor gezelligheid. Vrienden maken gaat dan ook erg makkelijk omdat je met allemaal gelijkgestemden bent. In CCAD werk je 12 uurs diensten wat heerlijk is aangezien je minder dagen hoeft te werken. Wat veel mensen doen is veel werken en daarna veel vrij zijn en op reis gaan. Zelf ben ik in de 20 maanden dat ik daar zat 3 keer naar Nederland geweest, naar Jordanië (prachtig), china, singapore, thailand, Zuid-Afrika, Oman (2 keer) en dan was ik nog niet degene die het meest op reis ging (er zijn mensen die elke maand weer ergens anders heen gaan). Naast al dat reizen en het ‘rijke’ leven (etentje hier, brunch daar, feestje zus, reisje zo) is het ook nog gelukt geld te sparen, met behulp van dat geld heb ik in Nederland mijn huisje kunnen kopen. Kortom een ervaring die ik niet had willen missen maar ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik blij ben nu weer in Nederland te zijn. Op een gegeven moment ga je het ‘vrije’ leven toch missen, het groen, de natuur, de cultuur. Ondanks dat je als vrouw in Abu-Dhabi gewoon kunt leven en eigenlijk alles kan doen wat je wilt moet je uiteraard wel rekening houden met de cultuur, deze wijkt ontzettend af van onze eigen normen en waarden en op een gegeven moment was ik daar persoonlijk klaar mee. (maar dit is zeer persoonsgebonden). Ik ken genoeg collega’s die daar minder last van hebben en er jaren blijven zitten en misschien wel nooit meer terug keren naar hun land van herkomst. Bij terugkomst in Nederland kreeg ik (samen met de meiden die tegelijk met mij in Abu-Dhabi waren) een vast contract aangeboden bij flexmix detachering. Dit doe ik nu met veel plezier vanaf 1 augustus 2016. Hoe ironisch dat ik ooit Nederland verliet omdat er geen banen waren en ik nu werk als detacheerder omdat er ontzettend veel tekorten zijn. Het voordeel van detacheren is 12% toeslag op je standaard loon en een nieuwe auto waarmee je ook privé mag rijden. Ik heb altijd fijn samengewerkt met Flexmix en hoop dit voorlopig ook nog te blijven doen. Wil je je grenzen verleggen? Is een keer helemaal iets anders? Heel veel leren over andere culturen? Goed Engels leren spreken? Zeer flexibel worden? De wereld over? Ga dan naar Abu-Dhabi!
Groetjes, Willemijn!