De andere kant

Ik heb het al eens vaker gezegd, in Nederland zit de medische en verpleegkundige zorg tiptop in elkaar. Afgelopen week heb ik mij dat weer eens goed kunnen realiseren. Ik was even lekker een weekje op vakantie toen ik samen met een vriendin een scooter ongeluk kreeg. Gelukkig was mijn vriendin ongedeerd. Ikzelf had een paar flinke (schaaf)wonden en een pijnlijke knie en voorvoet. 2 erg vriendelijke voorbijgangers zagen het gebeuren en zijn gestopt. In eerste instantie dacht ik, we moeten zo snel mogelijk van die weg af dus ik stond direct op, maar toen we naar de zijkant liepen dacht ik AUWww dat doet pijn en zag ik de verwondingen die ik had opgelopen. De pijn werd heviger en heviger en ik wilde het liefst zo snel mogelijk naar een kliniek om te kunnen liggen, pijnstilling te krijgen en de wonden schoon te laten maken. Toen we na een lange, pijnlijke en best wel angstige 10 minuten bij de kliniek waren mocht ik daar op een behandel tafel gaan liggen, ik ben nog nooit zo blij geweest te kunnen liggen.

Ik moet zeggen dat ik mij de hele week al had afgevraagd hoe de zorg in deze kleine klinieken zou zijn en ik had voor mezelf eigenlijk al de conclusie getrokken heel erg blij te zijn geen medische hulp te hoeven krijgen op het eiland. Ik had al zo’n gevoel dat het vrij primitief zou zijn en helaas kwam dit gevoel uit. 

Ipv mij gerust te stellen, me wat voor de pijn te geven en goed uit te leggen wat er ging gebeuren werd mij alleen maar gevraagd: ‘waarom doe je je ogen dicht’ en ‘waarom huil je’? Mijn ogen deed ik niet dicht, deze vielen dicht omdat ik steeds een beetje weg zakte en ik huilde natuurlijk omdat ik een vrouw ben (haha grapje), omdat ik net een ongeluk had gehad, ietwat in shock was, als de dood was voor de (slechte) zorg op dit eiland, me constant afvroeg of ze alles wel goed zouden doen en vooral omdat ik PIJN had! Verpleegkundigen en artsen zijn vaak de lastigste patiënten, omdat je veel weet is het heel moeilijk je over te geven aan de zorg van anderen, hier had ik zelf ook best wat moeite mee, helemaal onder deze omstandigheden. 

Toen kwam de dokter binnen, deze stelde zich niet voor, sprak ook erg moeilijk of helemaal geen Engels (of deed in iedere geval zijn best hier niet voor), en begon zomaar wat aan mijn verwondingen te zitten zonder te zeggen wat hij ging doen. Uhh HALLOOO ik ben er ook nog. zonder pijnstilling gegeven te hebben (waar ik inmiddels al 3x om gevraagd had) gingen ze de wonden schoonmaken, pas toen hij bij het hechten van mijn knie aankwam kreeg ik iets voor de pijn en werd de knie plaatselijk verdoofd. Ook dit zonder aan te geven wat hij ging doen. Gewoon hoppa die spuit erin. Met mijn verpleegkundig oog observeerde ik alles grondig en zag ik oa dat de dokter bij het aantrekken van zijn steriele handschoenen, na 3 sec. zijn ene handschoen alweer onsteriel had gemaakt en eigenlijk totaal niet wist hoe hij hiermee om moest gaan. Wat is dit voor dokter dacht ik bij mezelf. Aangekomen in een andere kliniek waar foto’s gemaakt werden en een andere dokter dit zou beoordelen, was ik inmiddels wat gekalmeerd en weer helemaal bij mijn positieven. Ik zei tegen de desbetreffende dokter: ‘ik ben zelf verpleegkundige en voordat je mij met 1 vinger aanraakt wil ik dat je precies zegt wat je gaat doen’. Die zag hij niet aankomen, tegenspraak van een patiënt zijn ze daar geloof ik niet zo gewend. 

Goede zorg betekent niet altijd de nieuwste technieken, eeuwig doorgaan, mooie apparatuur, goede zorg begint mijns inziens bij communicatie, luisteren naar de patiënt en de patiënt stap voor stap begeleiden door een proces. Proberen zo goed mogelijk uit te leggen wat je doet, waarom je het doet en rekening houden met angstgevoelens, onzekerheid etc. die de patiënt hoogstwaarschijnlijk heeft. Het is de patiënt waar het om gaat, zijn/haar lijf en die heeft op dat soort momenten het recht te weten wat er met hem/haar gaat gebeuren. In Nederland doen we dit zoveel beter dan in sommige andere landen, daar ben je geen patiënt maar een voorwerp. De dokter bepaalt en doet wat hij vindt wat hij moet doen en dan ook nog eens op een verkeerde manier (denk aan bijv. simpele hygiene voorschriften). Ik merk bij mezelf dat door al langere tijd in de zorg te werken en veel heftige dingen mee te maken, dingen op een bepaald moment normaal worden. Ik probeer me altijd te realiseren dat het voor de patiënt helemaal niet normaal is en dat ziekenhuizen en behandelingen hele enge dingen zijn voor een patiënt. Ik realiseer mij dat nu ook net weer even wat beter omdat ik voor heel even aan de andere kant heb gestaan. 

Auteur: anursesopinion

Icu nurse

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s