Het is mooi geweest…

Ongeveer 2 weken geleden kwam ik aan op mijn werk voor een late dienst en liep ik direct door naar de patiënt waar ik de dagen daarvoor ook gezorgd had. Deze patiënt had al veel meegemaakt door kanker van zijn luchtpijp waarvoor hij bestraald was. Hierdoor had hij zijn smaak, gehoor en een bepaalde mate van zelfstandigheid verloren. Het was hem niet gegund want ondanks dat de kanker genezen was kreeg hij een longontsteking waarvoor hij werd opgenomen in het ziekenhuis. De longontsteking werd snel erger en erger wat resulteerde in een opname op de IC. Toen ik aan kwam lopen was er een discussie gaande. De patiënt werd zieker en zieker en had een drain nodig in zijn long om vocht af te voeren. Echter, meneer had aangegeven dit niet te willen. Ik was blij meneer al te kennen van de dagen ervoor en ben direct met hem in gesprek gegaan. Omdat hij zo doof was, was communiceren soms moeilijk en werd er in sommige gevallen gedacht dat hij in de war was. Met duidelijke articulatie kwamen we er wel en bleek hij absoluut niet in de war te zijn. Ik heb uitgelegd dat hij zelf de keuze heeft om een bepaalde behandeling te ondergaan of niet. In zijn geval zou het niet ondergaan van de behandeling resulteren in de dood. Ik heb meneer gevraagd of hij eventueel wel beademd wilde worden via de beademingsmachine, ook dit wilde hij beslist niet. Hij was hier ontzettend duidelijk in ook nadat ik hem vertelde dat hij dan waarschijnlijk niet lang meer zou leven. In overleg met hem heb ik zijn kinderen en echtgenote gebeld en geregeld dat er een gesprek plaats zou vinden met meneer, de arts en zijn naasten. Ook tijdens dit gesprek was meneer heel stellig, ik wil deze interventies niet en ik weet dat dit betekent dat ik kom te overlijden. Dit is mijn keuze, het is klaar. Hij heeft dit opgeschreven in het bijzijn van zijn naasten, de dokter en mijzelf als verpleegkundige. Later heeft hij dit ook nog bevestigd aan een andere dokter van de avond dienst, het was dus een weloverwogen beslissing.

Aanvankelijk was zijn familie uiteraard geschokt, het instinkt van de mens zegt in eerste instantie hij mag niet dood gaan, hij moet bij ons blijven. In dit geval zou dit betekenen dat meneer in slaap gebracht zou moeten worden, een grote drain in zijn long zou krijgen en aan de beademingsmachine terecht zou komen waardoor hij niet meer kan praten. De kans dat deze interventies hem er weer helemaal bovenop zouden helpen was aanwezig maar daarbij moet ik zeggen dat die kans zeer klein was gezien de mate van ziek zijn en de voorgeschiedenis. De kans dat hij ondanks het toepassen van alle therapieën alsnog zou komen te overlijden was zeer groot. Door zo stevig in zijn schoenen te staan en duidelijk zijn wil aan te geven heeft hij zichzelf en de familie denk ik een hoop ellende bespaard. Ik hoor de dokter nog zeggen: ‘ik vind dit ontzettend dapper van u, veel intensive care patiënten durven of kunnen dit niet besluiten of zeggen’. Zijn dochter reageerde hierop dat dit typisch haar vader was, hij heeft altijd precies geweten wat hij wil en het heft in eigen handen gehouden.

Hij heeft nog laatste woorden met zijn echtgenote en kinderen kunnen wisselen. “bedankt voor alles wat je voor me gedaan hebt pap” hoorde ik onder andere voorbij komen. Als we voor de therapie waren gegaan hadden deze woorden misschien nooit meer uitgesproken kunnen worden omdat meneer dan in slaap zou zijn en aan een beademingsmachine zou liggen. Nadat de familie en meneer nog een uur samen hebben doorgebracht hebben we de bloeddruk ondersteunende medicijnen uitgezet en hebben we meneer medicijnen gegeven om zich niet benauwd te voelen en geen pijn te ervaren. Vrij snel na het staken van de behandeling viel hij in slaap en 3.5 uur later is meneer in alle rust en in het bijzijn van zijn familie overleden.

Ondanks het feit dat iemand zijn leven verloren is en zijn naasten dit verlies nu moeten lijden is het allemaal wel op een mooie en duidelijke manier gegaan vanuit de WIL van de goed voorgelichte patiënt. Dit was zijn leven, zijn ziekte, zijn keuze. Ze hebben nog belangrijke dingen tegen elkaar kunnen zeggen, ze hebben afscheid kunnen nemen. Na de blogs die ik eerder geschreven heb over dit onderwerp kon ik niet anders dan dit verhaal delen, want zo kan het dus ook.

Laat je goed voorlichten, wat zijn je kansen, wat zijn de voors en de tegens van de behandeling, hoeveel zin heeft zo’n behandeling? Neem de regie en bepaal wat jij wel en niet wil wanneer je ziek wordt. Wil je all the way gaan? Geen probleem, dan doen we alles wat er in zit. Besluit je voor jezelf niet zo diep te willen gaan? Ook  goed! Betekent dit dan dat bijvoorbeeld pijn en benauwdheid niet weggenomen worden? Natuurlijk niet we maken het je comfortabel, lijden hoeft in dit soort gevallen niet.
.
.
Achter iedere traan van verdriet, straalt een glimlach van herinneringen” 
.
.
there comes a time when you have to choose between turning the page and closing the book” 

Auteur: anursesopinion

Icu nurse

4 gedachten over “Het is mooi geweest…”

  1. Mooi om dit te lezen. Ik heb, als vpk, ook vaak extra uitleg moeten geven na bijvoorbeeld een slecht nieuwsgesprek. Hierbij bedenk ik ook altijd dat de patiënt het laatste woord heeft. Zoals jij het beschrijft zo hoort het te gaan. Geen discussie op de gang tussen vpk en arts, maar we keus aan de patiënt laten. En dat Goed vinden. Topper!

    Like

  2. Weer mooi voorbeeld waar de patiënt en zijn wilsbeschikking helder zijn beschreven. En dat uiteindelijk mag resulteren in een waardig afscheid.
    Bedankt voor het delen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s