Langliggers

5.50 uur..tuuuuut,tuuuuut, arrgg de wekker gaat. Ik spring direct uit mn bed, anders val ik weer in slaap. Dagdienst vandaag, gebruikelijke ochtend riedeltje en hup de auto in op naar mijn werk. Aangekomen in het ziekenhuis kleed ik me om en drink ik samen met collega’s nog een kopje koffie voordat onze shift begint. We verdelen de patiënten, erg veel langliggers op de afdeling (langliggers zijn ic patiënten die al erg lang op de ic liggen en eigenlijk maar niet beter worden, ze zetten 2 stappen vooruit, 3 achteruit, 2 vooruit, 1 achteruit etc). Zorgen voor dit type patiënten valt mij zwaar omdat het perspectief zo ontzettend uitzichtloos is. Zo vaak weet ik al weken dat deze patiënt het ziekenhuis naar alle waarschijnlijkheid niet gaat verlaten, maar toch gaan we nog ‘even’ door omdat er ergens een klein sprankeltje hoop blijft bestaan of omdat de familie er nog niet aan toe is om afscheid te nemen.

We verdelen de patiënten en gaan naar onze collega’s van de nachtdienst toe om de overdracht te ontvangen. De patiënt waarvoor ik vandaag zorg ligt al 65 dagen op de IC. Een aantal maanden geleden onderging deze patiënt een grote buikoperatie waarbij de maag en een daaraan vast zittende tumor verwijderd werd, helaas heeft deze patiënt als complicatie van de operatie nu al 65 dagen een infectie die maar niet weg wil gaan. Deze infectie is ontstaan in het materiaal wat na de buikoperatie is geplaatst door de chirurg om de buik weer goed te kunnen sluiten. Door deze ontsteking is de aanvankelijke wond weer open gegaan en ligt de patiënt met een open buik in bed, door de infectie is hij erg ziek; hoge koorts, beademingsbehoeftig en hij krijgt medicijnen om de bloeddruk enigszins op pijl te kunnen houden. Ik loop na de overdracht de kamer in en zie een moedeloze zieke patiënt in bed liggen die zelf niet eens zijn vingers kan bewegen van de verzwakking in zijn spieren welke veroorzaakt is door de maanden lange bedrust die hij heeft. Meneer is compleet afhankelijk van mij, de beademingsmachine, infusen, voedingspomp en kan werkelijk niets zelf. Zelfs aangeven wat hij wel en niet wil lukt hem niet meer, hier is hij te ziek voor. De infectie speelt inmiddels al zo lang dat er mijns inziens uitzichtloos lijden is ingetreden. Ondanks alle therapieën blijft meneer koorts houden en wordt hij maar niet beter.

Ik begin mijn assessment zoals ik deze altijd begin, ik kijk mijn patiënt na, luister naar zijn longen, observeer zijn kleur, huid, is hij warm/koud, zijn er veel oedemen, hoor ik nog darmgeluiden, loopt de sondevoeding die we hem geven goed door etc. Vervolgens start ik met de verzorging. Met warme doekjes worden IC patiënten vaak gewassen, ik kan niet om de enorme wond heen die op zijn buik te vinden is, ook deze moet verzorgd worden. Ik heb zelden zoiets gezien, de huid van de buik en het vetweefsel staan helemaal open, ik kijk aan tegen een geïnfecteerde wond welke niet chirurgisch meer te behandelen is omdat de infectie zich helemaal verspreid heeft met alle andere organen in de buik en het buikvlies. Ik zie en uitstulping (stukje darm) en daarin een gangetje (fistel) waar een slijmerige substantie uit komt. Ergens onderaan de wond bungelt een stoma, maar omdat de hele buikwand open is hangt het stoma er maar een beetje bij en loopt de ontlasting die deze produceert zo huppake de wond in! Onbegonnen werk, zo goed en zo kwaad als ik kan probeer ik de wond helemaal schoon te maken en probeer ik het stoma zo af te plakken dat er geen ontlasting de wond in kan lopen, helaas een bijna onmogelijke opgave. Nadat ik de wond verzorgd heb en meneer gewassen is aan de voorkant van zijn lichaam is het tijd hem te draaien, het bed te verschonen en om zijn rug en billen te wassen. Samen met een collega moet ik dit doen, meneer kan zelf geen spier meer bewegen dus wij moeten hem dmv het bed te kantelen en hem te bewegen op zijn zij draaien, dit lijkt hem pijn te doen want hij vertrekt zijn gezicht. Wanneer hij goed op zijn zij ligt kan ik goed naar de stuit kijken waar ook 3 grote diepe vieze wonden zitten (doorligplekken), door het lange in bed liggen zijn deze ontstaan ondanks de wisselligging die wij hem elke 3-4 uur geven, dag in dag uit. De wonden op zijn stuit verzorg ik ook en ik draai hem vervolgens weer terug op zijn rug. Ik zie dat hij ook donkere plekken heeft op zijn heupen van het op zijn zij liggen. Er is dus geen plekje meer op zijn lichaam waar hij niet beschadigd is van het liggen. Omdat hij zo ziek is, is het herstellend vermogen van het lichaam ook niet meer wat het was, niets lijkt te genezen ondanks de vele therapieën en behandelingen die er ingezet zijn.

De rest van de dag houd ik mij met name bezig met het toedienen van medicijnen, verzorg ik meneer, verschoon ik zijn tracheostoma, verzorg ik de wond en het stoma in de buik nog 3 keer omdat het blijft lekken, geef ik hem wisselligging en voer ik allerlei controles uit. Weer 39.8 graden koorts ondanks de antibiotica die hij krijgt, zo gaat het al weken lang, we komen maar niet vooruit qua mobiliseren en het bestrijden van de koorts en de infectie. Wanneer ik overdraag aan de late dienst hou ik een raar gevoel over aan deze dag. Wat heb ik nou bijgedragen aan het welzijn van deze patient? Die zelf niets meer kan inbrengen, geen spiertje meer kan bewegen en die maar ziek blijft, een beetje gelaten verlaat ik mijn werk.. ik hoop dan maar dat ik hem in iedere geval zo comfortabel mogelijk heb kunnen houden gedurende de dag want aan echte genezing heb ik helaas niet bij kunnen dragen.

 Dit is geen echte casus maar een verhaal gebaseerd op casussen die ik regelmatig tegen kom in mijn werk. 

 

Auteur: anursesopinion

Icu nurse

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s