Een opname op de Intensive Care

“Elk uur worden in Nederland negen à tien ernstig zieke mensen op een intensive care opgenomen. 80 procent van deze tachtigduizend patiënten per jaar overleeft en gaat een lange en moeizame periode van herstel tegemoet. Steeds duidelijker wordt dat het overleven van kritieke ziekte een grote kans geeft op blijvende lichamelijke, cognitieve en psychische schade”.
Bron: http://www.medischcontact.nl/nieuws/laatste-nieuws/artikel/post-ic-syndroom-wordt-niet-herkend.htm

De intensive care, het woord zeg het eigenlijk al, intensieve zorg. Wat houdt het nu eigenlijk in als je daar plots klaps opgenomen moet worden? Op vele IC’s komen patiënten na een grote ingrijpende operatie kortdurend herstellen, tenminste dat is de bedoeling. Door vele mogelijke complicaties die er op de loer liggen kan het woordje kortdurend soms helemaal weg gelaten worden. Andere patiënten komen op de intensive care na een reanimatie of omdat ze bijvoorbeeld een zeer heftige infectie hebben, of na een groot ongeluk of bij verergering van een chronische aandoening en zo zijn er nog tal van andere redenen waarom iemand een opname op de IC nodig heeft om te kunnen overleven.

De definitie van intensive care is als volgt: “Intensieve zorg of intensive care (afgekort tot ic) is een onderdeel van de geneeskunde dat is gespecialiseerd in de behandeling van patiënten met levensbedreigende aandoeningen”.

De IC-patiënt wordt gedefinieerd als: “Een patiënt met een of meer acuut bedreigde of verstoorde functies, waarbij continue monitoring noodzakelijk is en behandeling van een in potentie reversibele aandoening kan leiden tot herstel van vitale functies”.

Zoals in de definities te lezen valt kom je dus alleen op een intensive care terecht als het echt niet goed met je gaat. In bijna alle gevallen zou een onthouding van een IC opname lijden tot de dood. We kunnen tegenwoordig in de medische wereld steeds meer maar er bestaan nog steeds geen wonder middelen om een mens oneindig in leven te houden. Nu komen we op de IC van heden wel een heel eind en door al deze technieken en machines vind ik dit lang niet altijd een waardig leven voor de patiënt. Doordat de machines hun werk zo goed doen wordt er helaas vaak valse hoop gegeven, ik krijg dan vragen als: ‘Maar deze bloeddruk is toch best heel goed?’ Of, ‘hij heeft helemaal geen koorts meer, dat is toch een goed teken?’ De waarden die familie en naasten op de monitor zien zijn ‘gemanipuleerd’ door medicijnen en andere middelen die wij de patiënt geven. Daardoor lijkt een bloeddruk soms best goed maar is deze in werkelijkheid helemaal niet goed als je het medicijn weg laat. Wat ik hiermee wil zeggen is dat we patiënten in sommige gevallen letterlijk in leven houden en met al die medicijnen en machines het lichaam de tijd geven om te herstellen en het dan weer zelf op te pakken. Dit lukt meestal maar soms ook niet.

475786049.jpg
Mooie cijfers, maar hoe komen we aan deze waarden?

Al deze behandelingen gaan niet zonder horten en stoten. Vanaf het moment dat iemand ziek in bed komt te liggen verzwakt het lichaam met de dag. De kans op infecties wordt met de dag groter en de geestestoestand van de patiënt gaat met de dag achteruit wanneer er geen herstel plaats vindt. Nee een IC opname is geen pretje, sterker nog het is verschrikkelijk, helaas in sommige gevallen noodzakelijk maar er blijft altijd de keuze om het niet te doen.  Niet naar de IC? maar dan gaat hij/zij dood. Het is hard maar lieve mensen aan elk leven zit een einde. Machines, medicijnen, de beste dokters en verpleegkundigen gaan en kunnen dit niet veranderen. Hoeveel we ook van de ander houden, hem of haar eeuwig in leven houden kan gewoon niet. En dan vind ik het in sommige gevallen waardevoller iemand een ‘mooie’ dood te gunnen (thuis in eigen omgeving met familie en vrienden om hem/haar heen, pijnvrij), dan een dood veroorzaakt door het uitzetten van de machines en de medicijnen, inclusief alle infusen en katheters die in iemand zijn lichaam zitten wanneer hij/zij op de IC ligt.

Ik vind informatie als deze essentieel voor iedereen om te weten. In mijn ideale wereld zou iedereen op de hoogte zijn over wat een IC opname nou echt inhoudt. Er zijn zoveel redenen waarom iemand IC zorg nodig heeft, van een ongeluk tot chronische ziekte die steeds erger wordt tot een geplande operatie. In het geval van de geplande operatie kun je je als patiënt en familie goed laten voorlichten door het behandel team, waarom moet je naar de IC? wat zijn de complicaties die op kunnen treden? etc. Zorg dat je goed op de hoogte bent van alle risico’s.  Als je een ongeluk hebt gehad is er geen tijd om je voor te bereiden op een IC opname en gaat het vanaf het moment van het ongeluk om leven of dood, als chronisch zieke en vooral ook familie en naasten van de chronisch zieke heb je wel de tijd om je eens af te vragen wat een IC opname voor jou in zou houden en of je dat überhaupt wilt. Stel je hebt een ernstige long aandoening en kunt op een gegeven moment niet meer zelf ademen, wil je dan de rest van je leven aan een beademingsmachine liggen? Ik zie het helaas te vaak dat mensen opgenomen worden op een intensive care en door het vele doorbehandelen overlijden aan machines en slangen ipv een waardige dood thuis te hebben. Ze hebben dan misschien 2 maanden langer geleefd maar vraag niet hoe. Vooral als familie en naaste zijnde is het ook heel belangrijk om te weten wat de wens is van je naaste of familielid.

Mijn vader is een chronisch vaat patiënt en wij hebben thuis al vele malen dit soort gesprekken gehad. Zijn lichaam is te zwak om een eventuele IC opname te overleven, daarom hebben we afgesproken dat hij niet gereanimeerd wil worden en niet naar de IC wil als zijn toestand op een dag ernstig verslechterd. Wordt hij dan helemaal niet meer behandeld? Ja wel maar tot op zekere hoogte. Wanneer 1 of meerdere orgaansystemen in zijn geval gaan falen betekent dit dat het lichaam op is, het heeft in zo’n geval geen zin om deze functies over te nemen omdat de kans op herstel nihil is, het zou alleen maar een grote lijdensweg worden.  Het allerbelangrijkste vind ik dat iemand niet lijdt tegen zijn of haar zin/wil in. Wanneer iemand duidelijk aangeeft tot het gaatje te willen gaan om voor zijn leven te vechten (en deze persoon is goed voorgelicht over wat dit inhoudt), zou ik de laatste zijn die zegt dat je moet stoppen. Maar zo vaak zijn issues als deze nooit besproken en komt het uiteindelijk op de familie neer moeilijke keuzes te maken in naam van de patiënt (de patiënt kan op momenten als deze zelf vaak niks meer inbrengen omdat deze in slaap is of veel te zwak is of in de war is). Een besluit tot staken of doorgaan van een behandeling gebeurt in Nederland op medische gronden. Als de dokter van mening is dat de behandeling compleet zinloos is wordt de behandeling gestaakt, maar het helpt een hoop te weten wat de wens van de patiënt zelf is. Een dokter zou langer doorgaan (ook als dit in mijn ogen al zinloos is) wanneer hij een familie tegenover zich heeft staan die het woord stoppen niet eens wil horen. Wanneer familie al aangeeft dat de patiënt ooit heeft aangegeven niet onnodig te willen lijden of als een kastplantje door het leven te moeten is het besluit de behandeling te staken en de patiënt waardig te laten overlijden vaak een stuk makkelijker. Het komt helaas de laatste tijd steeds vaker voor dat familie boos wordt als het woordje ‘staken’ van de behandeling valt, alsof het onze schuld is. Mensen die goed voorgelicht zijn snappen dat er aan elk leven een eind zit, mensen die boos worden zien dit ergens niet in. Ze worden boos uit emotie, dat weet ik, emotie omdat ze degene die ze lief hebben niet willen verliezen, maar ergens is dit egoïstisch. Ga zelf maar eens in dat bed liggen, je spieren zo verzwakt dat je niet meer kunt bewegen, dat alles pijn doet, dat de verpleegkundige je elke 2-3 uur moet draaien omdat je anders doorlig plekken krijgt (en helaas krijgen patiënten waar geen hoop meer voor is deze dan vaak alsnog omdat het lichaam geen kracht meer heeft voor genezing), aan een beademingstube of tracheo-stoma (gaatje in je keel waarover je beademd wordt), met infusen in je armen, niet wetende waar je bent, met waanbeelden en hallucinaties door de medicijnen en het ziek zijn, piepjes om je heen waar je niets van begrijpt, een opgezwollen lichaam omdat je zoveel vocht nodig hebt etc.

IMG_0935
Je ziet door de bomen het bos niet meer, of is het door de lijnen en de machines de patiënt niet meer?

nazorg-intensive-care-moet-uit-de-kinderschoenen
Hierboven een link naar een goed en relevant artikel.

Hoofd boodschap van dit bericht: verdiep je in wat een intensive care opname inhoudt en vraag je af wanneer jij het zinvol acht of niet, doe dit ook met familie vrienden en naasten zodat je van elkaar op de hoogte bent wat ieders wil is.  Doe dit zodat wij als artsen en verpleegkundigen kunnen handelen vanuit de wil van de goed voorgelichte patiënt.

Auteur: anursesopinion

Icu nurse

11 gedachten over “Een opname op de Intensive Care”

  1. Ik heb het meegemaakt de hoop die je vestigd op de monitor terwijl inderdaad deze gemanipuleerd is. Maar waar ligt dan de grens en wanneer ik kiest de arts en wanneer de patiënt of familie. Vaak is het onmenselijk om de keuze te maken… wat als we wel…. maar wel heldere informatie dit kijk je toch door een andere bril.

    Like

    1. De keuze om de behandeling te staken ligt in Nederland altijd bij de arts. Zo’n keuze kun je niet bij familie neerleggen omdat zij anders het gevoel krijgen dat zij het gedaan hebben. Zoals je zelf al zegt een onmenselijke keuze. Een arts zou nooit tot staken overgaan als er nog maar een sprankeltje hoop zou zijn tenzij de familie expliciet aangeeft dat de lijdensweg te groot is en de patiënt dit nooit gewild zou hebben. Bedankt voor je reactie Maryciel!

      Like

  2. Voor ons is het inmiddels vandaag precies 19 jaar geleden dat onze zoon na een ongeluk op 19 jarige leeftijd met ernstig hersenletsel op het IC terecht kwam.Maar aangezien je absoluut niet weet hoe zo’n herstelperiode verlopen kan is het wel erg moeilijk om ev de behandeling te stoppen.
    Achteraf gezien was het misschien beter geweest voor hem en voor ons.Want na een coma en heel laag bewustzijn is hij na 18 maanden alsnog overleden.Ik ben het er dus helemaal mee eens.Goed geschreven.

    Geliked door 1 persoon

  3. Heel veel herkenbaarheid in dit artikel. Mijn vader heeft drie maanden op de intensive care gelegen en dit is precies hoe het was. Als ik terug kijk, is dit het enige waar ik spijt van heb. Maar ja, hij kwam altijd weer uit het ziekenhuis en je weet niet dat dit is wat het gaat zijn. Daarin vind ik dat artsen en verpleegkundigen families veel beter moeten inlichten. Wij werden af en toe dom gehouden, er werd vanuit IC artsen onvoldoende tijd genomen, terwijl ik zelf juist heel bewust dacht ‘maar hoe dan, want ook dit leven is eindig’. Ik vond het een mensonwaardige dood en dat gun ik niemand. We hadden een heel duidelijk behandeltraject en daar kwam de dood als mogelijk eindpunt in voor, maar niet de weg er naartoe. Dat moet bespreekbaar gemaakt worden, juist voorafgaand en op de momenten dat er nog enigszins rationeel kan worden gedacht. Dat geldt vanzelfsprekend niet voor elke IC opname (bij een ongeluk is dat moeilijker), maar wanneer het kan, dóe het dan ook. En ja, de tijd van artsen is schaars, maar wordt ook alleen maar schaarser wanneer er meer patiënten op de IC komen of wanneer, doordat de familie (nog) niet wil stoppen met behandelen, patiënten langer op de IC liggen.

    Like

    1. Bedankt voor uw reactie Leonie Sprokholt. Dat de tijd van artsen ‘schaars’ is zou niet moeten betekenen dat er te weinig voorlichting/ gesprekken plaatst vinden. Bovendien een dokter die op de intensive care werkt moet dit zien als een belangrijk onderdeel in zijn/haar werk.
      Mensen moeten voordat ze überhaupt naar de IC gaan al weten wat zo’n opname precies inhoudt en wat de eventuele gevolgen zijn. Als iemand eenmaal op de IC ligt is het vaak al veel te laat om dingen als deze te bespreken met de patiënt zelf. Ik hoop echt dat hier verandering in gaat komen. Betere voorlichting begint al bij de huisarts of op de verpleegafdeling of spoed eisende hulp. Ook goed bespreken met mensen wat zij willen en hoever zij bereid zijn te gaan is hierbij erg belangrijk. Ik hoop dat door de start van dit blog men hier zich langzaam wat bewuster van gaat worden. Groetjes, Willemijn.

      Like

  4. Ik werk al 15 jaar op de intensive care en herken alles uit dit stuk. Ook hoe je vaak als verpleegkundige worstelt met de casussen waarvan je weet dat dat niks gaat worden. Veel patienten ook erg oud ( 85 plus) waar alles voor uit de kast wordt gehaald .
    Gelukkig werk ik in n team waar de communicatie met de intensivisten heel goed loopt en er vaak ruimte is voor gesprekken hier over.
    Maar het is en blijft n lastig punt in ons vak.
    En nog…. Als je mensen voorbereid met n verhaal weten ze nog niet hoe t in werkelijkheid is.
    Dan zou je bijna al foto’s moeten laten zien.
    Wij draaien als heel veel jaren een nazorg poli en daar zien we veel patienten terug met rest problemen door hun opname en ook veel ptts.
    Een groot deel houdt rest problemen, slaapt slecht, problemen met lopen of met voeding.
    Ook beland er een deel van de lange liggers in het verpleeghuis en overlijdt daar na n paar maanden alsnog.
    Veel schrijnende situaties waar bjj ik denk; als dit mijn ouders zouden zijn zou ik het nooit zo ver laten komen.
    Maar wij als ic verpleegkundigen kijken zo anders door onze kennis en ervaring dan mensen die er voor t eerst mee geconfronteerd worden .
    Gelukkig is er deel wat t goed doet, n goede out come heeft en lopend terug komt op
    Ic.
    En gelukkig heb ik n fijn hecht team om alles mee te kunnen delen. En zo blijf ik toch van m’n vak houden ondanks alle schaduw zijden.
    Groet mascha franssen

    Like

  5. Heb zelf op de IC gelegen met Mexicaanse griep en zware longontsteking, was 47 jaar. Er werd op den duur tegen mijn familie gezegd, bereid u zich maar op ergste voor, mijn familie flipte bijna ze kregen het idee dat mij niet voldoende de juiste zorg werd gegeven en of we naar een ander ziekenhuis konden, na een lang gesprek met de arts en mijn familie hebben ze besloten mij een stukje verderop te verplaatsen waar ze me nog beter in de gaten konden houden. Meer dan twee weken op de IC gelegen. Gelukkig ben ik sterk, net als mijn hart en nieren, dit samen met de intensievere zorg hebben ervoor gezorgd dat ik bleef leven. Ben mijn familie heel dankbaar hiervoor. Want er overleden ‘bosjes’ om mij heen om het heel cru te zeggen, dus misschien dachten ze, zij gaat ook? Wat was ik bang, omdat ik wist wat er ging komen, gelukkig is het allemaal goed gekomen. Het herstel heeft zeker een half jaar geduurd, weer leren lopen, kopjes vastpakken lukte me niet meer, je spieren laten het afweten. Na meer dan 3 weken mocht ik weer naar huis. Heeft heel veel impact gehad op mijn leven en soms nog wel eens….
    De boodschap is, niet ‘iedereen’ komt hier te overlijden gelukkig, en jah!gelukkig heel vaak gebeuren er wonderen dat er mensen zijn die het wel kunnen overleven. Daar doe je het voor lijkt me, hoe ernstig de situatie ook is, elke situatie per patient is anders dat begrijp ik heel goed, en toch kan men overleven jong of oud maakt niet uit. Het oerinstinct komt boven! je wilt overleven, in mijn geval!
    Ben mijn familie ontzettend dankbaar!

    Geliked door 1 persoon

    1. Beste J,

      Bedankt voor het delen van je verhaal en goed te horen dat je familie je zo goed bij heeft gestaan in deze zware tijd.
      Dat we als artsen en verpleegkundigen zeggen: ‘bereid je maar voor op het ergste’ is omdat wij ook niet kunnen voorspellen hoe een ernstige ziekte gaat verlopen. Als er ook nog maar een heel klein beetje zicht is op herstel wordt er keihard door geknokt en is het fantastisch als iemand zijn wil en lichaam zo sterk zijn om de ernstige ziekte te overleven. Zoals je boven in dit artikel kunt lezen komen gelukkig gemiddeld 80% van de patiënten levend de IC af, voor de een is het beloop na zo’n opname positiever dan de ander. Wat ik vooral wil bereiken is een betere voorlichting naar mensen toe en een bewustzijn wat iemand wel en niet meer wil met zijn/haar lichaam zodat we kunnen handelen uit de wil van de goed voorgelichte patiënt. Nogmaals bedankt voor je verhaal.

      Groetjes,
      Willemijn.

      Like

      1. Hallo Willemijn,
        Dank voor je antwoord, mijn verhaal was eind 2009, gelukkig alweer lang geleden.
        Natuurlijk ben ik de IC verpleging ook heel dankbaar voor wat ze allemaal gedaan hebben, want ik was best ‘vervelend’ de laatste dagen heb ik begrepen, zat onder de medicamenten, en probeerde uit bed te klimmen toen ik een beetje wakker gemaakt was, ze hebben me gauw weer in slaap gebracht. Heb de verpleging niet horen zeggen waar ik was dat heb ik allemaal later gehoord en vernomen, want je weet niet waar je bent dat maakte het ook best wel stressvol die ene keer dat ik een beetje wakker was gemaakt, juist omdat je onder de medicijnen zit, je wilt daar weg naar huis je familie, dat oerinstinct komt boven.
        Dat ze die reactie gaven, wat ik hierboven schreef, was volgens mij na een paar dagen dat ik er lag, dat het heel slecht met me ging heb ik begrepen. Is ook heel begrijpelijk voor de IC verpleging ook niet makkelijk, maar toch toen ik aan de andere kant lag en ze me meer in de gaten konden houden was wel mijn geluk, mede met mijn sterke hart en nieren heb ik dit kunnen overleven. De arts bood later haar excuus aan heb ik gehoord, heb echt heel veel geluk gehad. Er waren in die tijd zeer veel Mexicaanse griep patienten met complicaties op de IC, dus veel werk voor de IC verpleging en artsen.

        Jou streven is heel bemoedigend, zo zou het moeten gaan eigenlijk, ben ik helemaal met je eens, uit de wil van de goed geinformeerde patient handelen.
        Heb ook gelezen over nazorg na de IC dat dat in de kinderschoenen staat, heb ik inderdaad niet gehad, alleen maar tips van de fysio, lekker aan de wandel gaan en steeds meer conditie opbouwen. Heb ook zeker gemist om mijn verhaal kwijt te kunnen, verschillende dingen aan de huisarts gevraagd en later aan de longarts. Want het is allemaal niet niks, je moet het allemaal maar verwerken, dat was niet makkelijk maar denk wel dat het aardig gelukt is, gelukkig ben ik positief ingesteld.
        Bedankt dat ik mijn verhaal hier kwijt kan.
        Succes verder met je artikel.

        Hartelijk groet,
        j.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s